Antibiotica op het sterfbed

 

Een van mijn anekdotes tijdens mijn scholing, gaat over een nachtzorg op een boerderij.
 
 In de 9 jaar terminale nachtzorg, kwam ik overal... op een woonwagenkamp, boerderijen, rijtjeshuizen en flats. Want stervende mensen zijn overal...
 In de volgende vertelling, kun je ontdekken hoeveel verschil je kunt maken als zorgverlener.
 Zowiezo maak je een verschil in de zorg aan het sterfbed, niet alleen bij de cliënt maar ook bij de familie en andere betrokkenen. Alles wat je doet gaat in het lange termijn geheugen, maar dit is een ander verhaal...

 De ervaring waar ik het nu over wil hebben, is een uitzondering in de reguliere stervensbegeleiding.
 
 Nietsvermoedend reed ik destijds over polderweggetjes, naar mijn adres van die avond/nacht.
 Ik stopte bij een adres, waar een man in bed lag, in de woonkamer van een boerderij. Geen dieren maar alleen landbouw.
 Meneer had 3 zoons, die ook aanwezig waren, in afwachting op mijn komst, zodat ze naar bed konden in de wetenschap dat hun vader niet alleen was die nacht.
 Meneer zelf begroete mij vriendelijk, en was goed aanspreekbaar.
 
 Dhr lag in een hoog/laag bed en wat mij opviel was de infuus standaard die naast zijn bed stond. In de infuuszak, zat een oplossing van antibiotica.
Dhr had problemen in de buik, met lekkende darminhoud in de buikholte. Vandaar de AB in het infuus.
 Bij het doorlezen van zijn dossier, zag ik dat dit infuus de volgende ochtend zou worden gestopt. Normaal gesproken een logische beslissing, en begrijpelijk als dhr bijvoorbeeld een pneumonie zou hebben.
 In dit geval, begonnen bij mij de alarmbellen te rinkelen...
 Bij het stoppen van het AB-infuus zou dhr erg ziek worden van de lekkende darm in zijn buikholte, misschien wel anafylactisch. Hierbij zou hij mogelijk ook delirant raken met alle ellende van dien.
 De antibiotica hield hem dus nog zo comfortabel, als op dat moment mogelijk was.
 
Ik klom onmiddellijk in mijn pen, om via de rapportage mijn advies aan de behandelend arts te schrijven, om toch vooral de antibiotica aan te houden bij deze meneer.
 Gelukkig was de arts snel overtuigd en gaf mij hierin gelijk. De antibiotica bleef...
 
 Deze en de volgende nachten, heb ik dhr beter leren.
 Hij was op deze boerderij geboren en had hier, zijn hele leven, een veelvoud aan gewassen verbouwd.
 Een volgende keer, lag dhr stralend in zijn bed. Met glinsterende ogen vertelde hij met veel liefde in zijn stem, wat zijn zoons voor hem hadden gedaan.
 De zoons hadden een soort platform in elkaar gelast, waar een rolstoel (met infuusstandaard) op kon worden gereden.
Zo hebben de zoons hem, in de rolstoel, met een heftruck naar een tractor kunnen brengen. Vanaf dit platform kon dhr, redelijk veilig instappen en heeft meneer op die manier een laatste ronde over zijn landgoed kunnen rijden. Om afscheid te nemen van de velden die hem zoveel hadden gegeven in zijn leven.
 Ik keek met tranen in mijn ogen van meneer naar zijn zoons, die trots lachend om zijn bed heen stonden...
 
 Dit verschil maken, met een arts die gelukkig begrip had voor mijn verzoek, is een van de meest mooie herinneringen die ik heb uit die tijd.
 Dhr is twee weken later, na een palliatieve sedatie vier dagen voor zijn overlijden, rustig ingeslapen.
 
 Het besef om dit verschil te maken... dat hoop ik te inspireren in mijn cursisten. Samen met het zelfvertrouwen en zelfbewustzijn, dat je met goede argumenten jezelf tot een arts kan richten. Samen, arts en verpleging, kunnen we meer dan je denkt.

Neem deel aan de scholing, via www.vlindereffect.net om je kennis op te frissen en uit te breiden. Mijn anecdotes komen dan tussendoor ook voorbij... :-)